Λίγο πριν την «Ανατολή» …έρχεται η «Δύση»

Ας υποθέσουμε πως ζούμε γύρω στο 1000π.Χ. Η επιστήμη βρίσκεται σε αρχέγονο στάδιο, η τεχνολογία δεν έχει αναπτυχθεί ακόμη και εμείς ζούμε στην ξύλινη, ενισχυμένη με πυλό, καλύβα μας. Παρατηρούμε τον ήλιο καθώς δύει πίσω από τα βουνά και βλέπουμε την θάλασσα να χρυσίζει. Η μυθολογία με τους ανθρωπόμορφους θεούς της μας έχει διδάξει πάρα πολλά: Για τις εποχές, τη βροχή, τον ήλιο και ότι μπορούμε και βλέπουμε τριγύρω μας. Ότι μπορούμε να αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας. Όμως έχουμε μια ανάγκη: Είμαστε άνθρωποι και είτε το θέλουμε είτε όχι είμαστε και εμείς μέρος αυτού του κόσμου. Αν και γνωρίζουμε πως ότι αφορά την γεωργία της Γης εξαρτάτε από την θεά Δήμητρα, θέλουμε και εμείς να δώσουμε το στίγμα μας ως άνθρωποι. Να πούμε πως δεν είμαστε απλοί παρατηρητές, αλλά ζωντανοί και ενεργοί άνθρωποι, που συμβάλουμε στα του κόσμου. Έτσι λαβαίνουμε μέρος στις θρησκευτικές τελετές που αναπαριστούν τους μύθους και μας δίνουν την δυνατότητα να ενεργήσουμε και εμείς με θυσίες, χορούς και γιορτές.

Οι μύθοι είναι η μόνη αλήθεια που εμείς γνωρίζουμε, κατανοώντας με αυτόν τον τρόπο την φύση, τον κόσμο και την θέση μας ανάμεσα στα βουνά και στα δέντρα, στα ζώα και τους ανθρώπους, ανάμεσα στον ήλιο και την γη. Έτσι, καθώς τα πόδια μιας πατούν γερά στην γη, τα μάτια μας υψώνονται ψηλά στον ουρανό, όπου ζουν οι θεοί μας οι οποίοι κινούν τα νήματα της γνώσης και της σοφίας.

Αν ξάφνου βλέπαμε ένα αεροπλάνο στον ουρανό, θα μας εντυπωσίαζε και θα προσπαθούσαμε να κατανοήσουμε τι είναι, πως πετάει και ποιος είναι ο σκοπός του. Επειδή θα ήταν άγνωστο για εμάς: δεν υπήρχε μύθος που να μας δίδει εξηγήσεις. Ενώ για τα δέντρα, τα βουνά, τους ανθρώπους και τα ζώα, την γη, τον ουρανό και τα άστρα ποτέ δεν αναρωτηθήκαμε. Γνωρίζαμε την εξήγηση που μας έδιναν οι μύθοι και οι θεοί μας. Έτσι καθώς κοιτούσαμε τον ήλιο να χάνεται αργά και σταθερά πίσω από τα βουνά, μια σκιά απλώθηκε ολόγυρα γύρω από την καλύβα μας. Και εμείς αργά σαν τον ήλιο, σηκωθήκαμε και μπήκαμε μέσα. Πέσαμε να κοιμηθούμε στο ξύλινο αχυρένιο κρεβάτι μας.

Εκείνο το βράδυ πέρασαν με μιας 400 ολόκληρα χρόνια από πάνω μας, λες και είχαμε πέσει σε έναν ύπνο διαρκείας. Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε και όπως συνηθίζαμε, βγήκαμε έξω από την καλύβα μας να δούμε την ανατολή. Όλα έμοιαζαν τόσο όμορφα, παρότι ήταν τόσο γνώριμα τα φαινόμενα που βλέπαμε. Δεν είχε αλλάξει τίποτα. Όμως καθώς οι ηλιαχτίδες φώτιζαν όλο και περισσότερο την φύση γύρω μας, μια σκιά διακρίναμε από μακριά. Ήταν ο Θεός Απόλλωνας, ο οποίος μας έκανε την τιμή να μας επισκεφτεί. Ο Θεός κάθισε στην αυλή μας και δίχως να βγάλει μιλιά, μας άφησε να τον δούμε προσεκτικά. Το πρόσωπό του. Τα φρύδια του. Τα πόδια τους με τα όμορφα σανδάλια. Το λευκό φόρεμά του. Ήταν κάτι που δεν είχαμε ξαναδεί πρωτίστως. Και μας εντυπωσίασε σαν να βλέπαμε αεροπλάνο.

Έμοιαζε τόσο πολύ με άνθρωπος ο Θεός που μας έβαλε σε σκέψη: Μήπως δεν είναι ο Απόλλωνας, σκεφτήκαμε. Μήπως η φαντασία μας του έδωσε το όνομα αυτό και τον τίτλο Θεός; Δίχως να μας πει κάτι ο επισκέπτης, σηκώθηκε και απομακρύνθηκε μέσα στο δάσος όπου χάθηκε ακριβώς όπως και εμφανίστηκε. Από εκείνη την μέρα και έπειτα η σοφία διαχωρίστηκε από τον μύθο. Η θρησκεία έμεινε πιστή στον μύθο αλλά οι ερωτήσεις μας και οι απορίες ξανά διατυπώθηκαν από την αρχή. Εκείνη την ημέρα ο ήλιος ανέτειλε για πρώτη φορά, όχι ως θεός, μα σαν άστρο του ουρανού. Τότε ο χρόνος άρχισε σιγά σιγά να κυλά. Εκείνη την ημέρα γεννήθηκε η φιλοσοφία…