Που υπάρχει ο Θεός;

Μια φορά κάθισα και συλλογίστηκα την πίστη ως έννοια προσπαθώντας να εντοπίσω την πηγή εκείνων που ασπάζονται κάποιον θεό και εκείνων που δηλώνουν κατηγορηματικά πως «δεν υπάρχει». Τότε σήκωσα το κεφάλι μου και κοίταξα το δωμάτιο όπου βρισκόμουνα. Μέσα σε αυτό είδα κλωστές, κουμπιά, ξύλα, γυαλιά, χαρτιά, πλαστικά και κάθε λογής άλλα υλικά. Σκέφτηκα πως δεν πρέπει να μοιάζει έτσι το δωμάτιό μου. Και τότε είδα αντί για πλαστικά θήκες για CD, αντί για κλωστές ρούχα, αντί για ξύλα μια ντουλάπα και ούτω καθ’ εξής.

Ο εγκέφαλός μου έχει μάθει να βλέπει πέραν της πρώτης ύλης, το σύνολο ενός αντικειμένου. Ένα βιβλίο δεν είναι πολλές σελίδες μαζί δεμένες, είναι ένα βιβλίο. Ένα κείμενο σαν κι αυτό που διαβάζεται δεν είναι γράμματα σε μια καθορισμένη σειρά, είναι ένα κείμενο.

Έτσι, κάθε τι που έχει ένα όνομα, στην πραγματικότητα είναι ένα σύνολο πραγμάτων που ο εγκέφαλός μας έμαθε να τα ομαδοποιεί και να βγάζει το συμπέρασμα πως βλέπω αυτό.

Επομένως, η λέξη θεός τι μπορεί να περιλαμβάνει; Και γιατί θεμέλιος λίθος είναι πάντα η πίστη; Μπορεί να υπάρξει προσωρινή πίστη και αν ναι που μπορεί αυτή να φανεί χρήσιμη;

Σίγουρα όλοι θα έχετε δει μια ταινία φαντασίας όπου οι ήρωες έχουν υπερφυσικές δυνατότητες, πετούν, αλλάζουν μορφή, ταξιδεύουν στο χρόνο κ.τ.λ. Καθώς παρατηρείται αυτή την ταινία, κι ενώ γνωρίζεται πως αυτά που βλέπεται ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας, δεν απορείτε: Μα καλά πως πετάει, πως γίνεται το σπαθί του να πετάει φλόγες, Πως ταξιδεύει στο χρόνο ο ήρωας;

Η προσωρινή πίστη, μας βοηθάει έτσι ώστε να βρεθούμε στον φανταστικό κόσμο της ταινίας που βλέπουμε, έτσι ώστε να μπορέσουμε να την παρακολουθήσουμε. Αν δεν είχαμε αυτή την προσωρινή πίστη σίγουρα θα βλέπαμε ακατανόητες εικόνες, που στην προσπάθειά μας να τις ερμηνεύσουμε θα χάναμε όχι μονάχα το νόημα της ταινίας αλλά έπειτα πιθανόν δεν θα θυμόμασταν τίποτα απολύτως.

Έτσι φτάνω στο ερώτημα: Βλέπω σελίδες γραμμένες που όλες μαζί είναι πιασμένες κάνοντας ένα βιβλίο. Πιστεύω ότι αυτό που βλέπω είναι ένα βιβλίο. Όποιον και να ρωτήσετε θα σας πει πιθανόν ότι αυτό που βλέπεται πράγματι είναι ένα βιβλίο.

Τι γίνεται όμως με τον Θεό; Και γιατί χρειάζεται πίστη;

Κάποτε ρώτησα έναν χριστιανό: Γιατί πιστεύεις στο Θεό; Εκείνος μου είπε επειδή είναι πραγματικός. Και πως ξέρεις ότι είναι πραγματικός; Από το γεγονός ότι με αγαπάει.

Όταν έκανα την ίδια ερώτηση σε ένα άθεο αυτός μου είπε: Δεν πιστεύω στον Θεό γιατί δεν υπάρχει. Οπότε κι εγώ τον ρώτησα: Και πως είσαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει κάπου μακριά στο απέραντο σύμπαν; Εκείνος μου είπε πως ότι αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας έχουν μια βάση, ο θεός δεν έχει.

Η δεύτερη φάση της συζήτησης είχε ως εξής:

Ρώτησα τον χριστιανό: Πιστεύεις ότι υπάρχουν εξωγήινοι; Εκείνος μου είπε: Όχι, θεωρώ πως δεν υπάρχουν. Χωρίς να ενδιαφερθώ για λεπτομέρειες τον ξαναρώτησα: τι είναι αυτό που σε κάνει να θεωρείς πως δεν υπάρχουν εξωγήινοι; Κι εκείνος μου είπε: Μου φαντάζει παράλογο, είναι κάτι που δεν έχω δει και δεν μπορώ να πω πως πράγματι υπάρχει ή όχι. Δεν με αφορά το θέμα.

Ρώτησα όμως και τον άθεο: Πιστεύεις στην αγάπη; Εκείνος μου είπε: Φυσικά! Τι είναι αυτό που σε κάνει λοιπόν να πιστεύεις σε κάτι που δεν βλέπεις, δεν πιάνεις και που εν τέλει δεν αντιλαμβάνεσαι μέσω των αισθήσεών σου; Εκείνος μου είπε: Βλέπω τα αποτελέσματά της.

Έτσι λοιπόν βλέπουμε πως και ο άθεος αλλά και ο χριστιανός πιστεύουν στην αγάπη. Πιστεύουν πιθανόν στην δικαιοσύνη και γενικότερα σε κάθε τι που θεωρούμε σήμερα ως καλό. Επομένως αυτή είναι η βάση και των δύο. Μπορεί να μην βλέπουμε την αγάπη αυτή καθαυτή αλλά την αντιλαμβανόμαστε εκ του αποτελέσματος. Είτε αυτή θέλουμε να πηγάζει από κάποιον θεό είτε όχι.

Ο χριστιανός όλες τις καλές ιδιότητες της αποδίδει στον θεό. Ενώ ο άθεος απλά τις βλέπει ως έχουν, μεμονωμένα ως ιδιότητες, απλά των ανθρώπων. Αυτή η πίστη από την μία και η απιστία από την άλλη είναι στην πραγματικότητα η διαφορά μεταξύ ενός άθεου και ενός χριστιανού. Ο ένας βλέπει σελίδες, γράμματα και λέει βιβλίο ενώ ο άλλος βλέπει απλώς τα υλικά από τα οποία είναι φτιαγμένο.

Και δεν πρέπει να ξεχνούμε πως η έννοια του θεού έχει να κάνει με αυτά που έχουμε μάθει να θεωρούμε ως αληθινά. Ένας χριστιανός δυσκολεύεται να πιστέψει σε εξωγήινους γιατί αυτά που έχει μάθει του λένε πως δεν υπάρχουν. Κι ένας άθεος δυσκολεύεται να πιστέψει στον θεό για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Σας λέω λοιπόν: κλείστε τα μάτια σας και παίρνω στα χέρια μου μια φωτογραφία. Σας λέω πως σε αυτή την φωτογραφία υπάρχουν όμορφα δέντρα και γαλάζιος ουρανός. Έπειτα σας καλώ να ανοίξετε και πάλι τα μάτια σας, για να δείτε την φωτογραφία. Υποσυνείδητα εσείς θα προσπαθήσετε αμέσως να εντοπίσετε στην φωτογραφία τα δέντρα και τον γαλάζιο ουρανό. Ακόμη και αν στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν στην φωτογραφία, εσείς θα τα αναζητήσετε, έστω και για μερικά δευτερόλεπτα. Έχετε όμως ήδη στο μυαλό σας πως μοιάζουν τα δέντρα. Και πως είναι ο γαλάζιος ουρανός. Οπότε έχοντας πίστη πως υπάρχουν, προσωρινή πίστη, συγκρίνεται την εικόνα με την προσωπική σας εμπειρία.

Αν σας πω βρείτε την αγάπη μέσα σε αυτή την φωτογραφία, θα προσπαθήσετε να την ερμηνεύσετε. Άλλος μπορεί να την δει στα τρυγόνια που κελαηδούν, άλλος στο πιάσιμο μιας μάνας με το μικρό της κ.τ.λ.

Αν σας πω που βρίσκεται κι ο θεός: Άλλος θα πει παντού κι άλλος πουθενά.

Αυτή θεωρώ πως είναι η ομορφιά της αντίληψης.