Σκέψεις (α) – Τα τουβλάκια…

Κάποτε σχημάτιζα με τα τουβλάκια μου ένα καράβι. Και ζούσα ότι ήμουν μέσα σε αυτό το καράβι. Άλλοτε σχημάτιζα σπίτι με τα ίδια τουβλάκια. Και ζούσα μέσα σε αυτό το σπίτι. Μέχρι που μια μέρα παρατήρησα πως το σπίτι και το καράβι, και το κάθε τι που έφτιαχνα με τα τουβλάκια, δεν ήταν πραγματικό. Μετά από χρόνια αναρωτήθηκα, πως δεν αντιλαμβανόμουνα τις γωνίες των τετραγωνισμένων κομματιών και τα τόσα διαφορετικά χρώματα που είχαν μεταξύ τους; Και τότε συνειδητοποίησα πως έβλεπα αυτό που ήθελα να δω. Αυτό το κατάλαβα αφού μεγάλωσα. Και ζήτησα από τον εαυτό μου να ζήσω το πραγματικό. Αν και θα μπορούσα να εμμείνω στο ψεύτικο μα και στο χαρούμενο. Πείσθηκα όμως πως η μόνη χαρά είναι το αληθινό.

Έτσι γκρεμίστηκε ακόμη μια κατασκευή μου. Αυτή την φορά ο Θεός. Και είδα τα πολλά χρώματα των κομματιών που τον συνθέτουν. Που όλα ήταν έτσι βαλμένα ώστε να δημιουργούν αυτό που πραγματικά ήθελα.