Σκέψεις (δ) – Ο Κομπάρσος
Η κάθε ημέρα που ζεις, όπως την ζεις εσύ προσωπικά, είναι ένα χαλίκι ενός ψηφιδωτού που απεικονίζει την καθημερινότητα του πολιτισμού σου. Είσαι κομπάρσος σε ένα έργο ιστορίας. Ένας ανώνυμος πιθανόν ο οποίος όμως έχει φωνή και βούληση. Επάνω σε μια σκηνή καλείσαι να παίξεις τον ρόλο σου. Σε ένα κοινό που δεν το βλέπεις, διότι είναι αόρατο. Είναι το μέλλον. Οι απόγονοί σου. Εσύ παίζεις τον καλύτερό σου εαυτό. Το ξέρουν. Κι αυτό το κάνει αληθινό. Διότι το έργο αυτό έχει τίτλο Ζωή. Που για κείνους θα λέγεται Ιστορία. Αυτό είσαι, αυτό είμαι, αυτό είμαστε. Κι αν ακόμη έχουμε διαφορετικούς ρόλους σε αυτό μας το έργο, πρέπει να χαιρόμαστε, διότι είμαστε μαζί, παίζουμε στο ίδιο έργο, χαιρόμαστε και λυπούμαστε το ίδιο κάθε μέρα. Γεννηθήκαμε και θα πεθάνουμε επάνω στην ίδια σκηνή, στο ίδιο πλατό. Έτσι ώστε να κάνουμε αληθινό το έργο στο οποίο παίζουμε.
6 σχόλια »
Γράψτε ένα σχόλιο
-
Ιστολογώντας στην Ελλάδα
-
Πρόσφατα σχόλια
Μα καλό μου, για να διαπιστώσουμε αν είμαστε ζωντανοί παιζουμε τους ρολους μας κι οχι επειδη ειαστε ζωντανοι…Όλες οι ενέργειές μας, όλα τα πάθη και παθήματα, όλες οι προσπάθειες, όλος ο πολιτισμός και το κατακάθι του δεν είναι παρά αγωνιώδεις προσπάθειες να αναγνωριστεί σε μας ο ρόλος του κομπάρσου..να δείξουμε ότι δεν είμαστε αόρατοι στη ζωή…ότι μας βλέπουν…και μέσα σπό τις αντιδράσεις των αλλων, μέσα από το καθρέφτισμα στα μάτια τους ανακαλύπτουμε περιχαρείς ότι ΝΑΙ!!! ΕΙΜΑΣΤΕ ΖΩΝΤΑΝΟΙ !!!!ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΟΡΑΤΟΙ !!!!
ΚΑΛΌ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ! ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ !
Καλό φθινόπωρο να έχουμε Μαριάννα!!! Πράγματι παίζουμε τον ρόλο μας για να διαπιστώσουμε ότι ναι, είμαστε ζωντανοί! Αλλά λίγοι είναι οι άνθρωποι που μπορούν να αναγνωρίσουν στον εαυτό τους τον ρόλο του κομπάρσου, κι αυτό διότι για να τον αναγνωρίσεις πρέπει να τον δεις από την θέση του παρατηρητή. Ο κομπάρσος είναι η φιγούρα εκείνη που αποτυπώνεται στην ιστορία μας μέσα από λέξεις και γράμματα και μας δίνει την σιγουριά ότι έζησε, υπήρξε στο παρελθόν, παρότι δεν το γνωρίσαμε προσωπικά.
εχω ενα προβλημα. οταν διαβαζω κειμενα σαν το δικο σου που προσπαθουν να μας δωσουν τη γενικη εικονα ας πουμε, τη big picture, σκεφτομαι μεσα μου “δικιο εχει, τι ωραια που ειναι η ζωη”. δεν ημουν ποτε καλος στη λογοτεχνια αλλα στο κειμενο σου βλεπω αναζητηση νοηματος της ζωης, ετσι;
το προβλημα ειναι λοιπον οτι αυτα τα κειμενα και τις ιδεες που κομιζουν τις ξεχναω εντος δεκαλεπτου το πολυ, παρολο που κατα τη διαρκεια της αναγνωσης πραγματικα με..χμ..αγγιζουν.
πως να το πω, η καθημερινοτητα εμενα με λιωνει ρε παιδακι μου.(στη τελευταια προταση το “λιωνει” παρακαλω να αναγνωσθει με την πελοποννησιακη προφορα, αυτη του Σπηλιωτοπουλου για να καταλαβαινομαστε. )
Σε ευχαριστώ φίλε g83 για τον σχολιασμό σου. Δεν πιστεύω πως θέλω να δώσω τη «μεγάλη εικόνα της ζωής μας», αλλά την «μικρή» εκείνη εικόνα που μπορεί να αντιληφθεί ένας νεαρός, μέσα από τα δικά του μάτια, μέσα από την δική του αντίληψη, μέσα από τις προσωπικές του σκέψεις. Ναι, η αναζήτηση του νοήματος της ζωής έχει μεγάλη σημασία για εμένα προσωπικά, αλλά θεωρώ πως έχει μεγάλη σημασία για καθένα από εμάς που γευτήκαμε τι εστί ζωή, του τι εστί υπάρχω, είμαι! Το γεγονός και μόνο ότι σχολίασες σε ένα κατά πάσα πιθανότητα ασήμαντο κειμενάκι ανάμεσα στα χιλιάδες που μπορείς να βρεις στο διαδίκτυο, σημαίνει πως κι εσένα σε απασχολεί το ίδιο ακριβώς ζήτημα. Είναι αλήθεια, δυστυχώς τραγική αλήθεια, το γεγονός ότι η καθημερινότητά μας, μας δεσμεύει πολύτιμο χρόνο, χρόνο που θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε στο να φιλοσοφήσουμε την ζωή μας, την ύπαρξή μας και γενικότερα το γεγονός ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε. Μην ξεχνάς φίλε μου, το γεγονός ότι θα πεθάνουμε το γνωρίζουμε όλοι! Αλλά κανείς μας δεν το βάζει στο μυαλό του. Όσο μακάβριος κι αν είναι ο θάνατος, η γνώση και μόνο αυτού του γεγονότος, θα πρέπει να μας βάζει σε σκέψη. Κι επειδή το εν λόγο κειμενάκι το έγραψα αναφερόμενος όχι τόσο για τον θάνατο αλλά κυρίως για τις διαμάχες «πίστης» που μας χωρίζουν (η Μαριάννα γνωρίζει τι εννοώ), αυτό που θέλω να εκφράσω συνοψίζεται στην κριτική σκέψη της ιστορίας μας. Αυτό που είμαστε σήμερα, αύριο θα αποτελεί ιστορία. Όποια διαμάχη και αν υπήρξε στο παρελθόν σήμερα την αναγνώσκουμε τόσο απλά, σαν μιαν απλή ιστοριούλα. Την κρίνουμε, παίρνουμε το μέρος κάποιου πιθανόν, λέμε αυτό ήταν σωστό, αυτό λάθος, αλλά αν βάλουμε την θέση μας στην θέση εκείνου του «κομπάρσου» του παρελθόντος, τότε θα κατανοήσουμε το γιατί, το πώς, συνέβη το εκάστοτε γεγονός. Αυτή μας η σκέψη πιθανόν να μας βοηθήσει να πάρουμε σοφές αποφάσεις σήμερα: Παρατηρώντας το παρόν από ένα πιθανό, από ένα φαντασιακό «μέλλον» παρατήρησης. Το να κατανοήσουμε και μόνο το πώς και το γιατί είμαστε «κομπάρσοι», είναι αυτό που θα μας βοηθήσει να διακρίνουμε το «εγώ μας» από ένα παραθυράκι του πιθανού μέλλοντος.
Καλό βράδυ και συγνώμη για την καθυστέρηση της απάντησής μου. Τα λέμε….;)
Μέσα στην κοινωνία του θεάματος, όπου η υφιστάμενη οργάνωση της κοινωνίας συντελείται από τον σκηνοθέτη, ο ηθοποιός που ταυτίζεται με τον θεατή μπορεί ακόμα να αντιδράσει καθιστώντας την πνευματική του κατάντια αντιστρέψιμη!
Συμφωνώ Άθεε… Έτσι ακριβώς είναι!
τα λέμε…