Δαρβίνος …ή απλά Δημιουργία;

Με αφορμή το πρόσφατο άρθρο που επαναδημοσίευσα και στο χώρο μου με θέμα «Η αποβολή του Δαρβίνου» από τα ελληνικά σχολεία, θα προσπαθήσω στην παρούσα εγγραφή να αναφέρω μερικά γενικά στοιχεία που αφορούν την εξέλιξη της ίδιας της θεωρίας της εξέλιξης των ειδών. Η περιθωριοποίηση της θεωρίας της εξέλιξης δεν προβληματίζει μόνον τους έλληνες. Η θεωρία αυτή δεν «απαγορεύτηκε» μόνο στα ελληνικά σχολεία αλλά και σε άλλα κράτη κατά καιρούς, όπως στον Καναδά και στις Η.Π.Α. Φυσικά τα μεμονωμένα αυτά περιστατικά δεν μπορούν να συσχετιστούν με το παράδειγμα της Ελλάδας, αλλά σε κάθε περίπτωση από αυτές, αξίζει να δούμε γιατί υπάρχουν τόσο ένθερμοι υποστηριχτές και συνάμα τόσο πολέμιοι εχθροί.

Εκ πρώτης όπως γίνεται αντιληπτό, η θεωρία της εξέλιξης των ειδών, αφήνει στο περιθώριο την θεωρία της Δημιουργίας που διατυπώνουν οι θρησκείες, όπως επί παραδείγματι είναι καταγεγραμμένη στο Βιβλίο της Γενέσεως για τους Χριστιανούς, προσπαθώντας να διατυπώσει και να εξηγήσει την ανάπτυξη της ζωής στον πλανήτη δίχως την θεϊκή παρέμβαση.

Αυτό και μόνο το στοιχείο επαρκεί ώστε να κατανοήσουμε γιατί η θεωρία που διατύπωσε ο Δαρβίνος αποτελεί κίνδυνο για την υπόσταση όχι μονάχα της θρησκείας, αλλά γενικότερα της υπόστασης του ίδιου του Θεού.

Βέβαια στις ημέρες μας είναι αδύνατο να περιθωριοποιηθεί η θεωρία της εξέλιξης, διότι υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία τα οποία συνηγορούν υπέρ αυτής. Και επειδή υπάρχουν και στοιχεία που συνηγορούν πως η Δημιουργία από τον Θεό και γενικότερα το βιβλίο της Γενέσεως πηγάζει στους αιγυπτιακούς μύθους και τις παραδόσεις άλλων λαών, ξέσπασε ένας πόλεμος μεταξύ επιστημόνων-βιολόγων και χριστιανών, όπου η μία πλευρά αναιρεί τις απόψεις της άλλης.

Παρόλα αυτά, παρά αυτήν τη διαμάχη, ο πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ παραδέχθηκε δημοσίως ότι η θεωρία της εξέλιξης είναι κάτι παραπάνω από μια απλή υπόθεση. Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνούμε πως ο μύθος της Γενέσεως είχε απορριφθεί πολύ πριν και είχε προταθεί μια αλληγορική εξήγηση από τον Άγιο Αυγουστίνο (354-430) και τον Άγιο Θωμά τον Ακινάτη (1225-1275).

Για τους επιστήμονες φυσικά δεν αμφισβητείται η εξελικτική πορεία ούτε η φυσική επιλογή όσον αφορά την φυσιολογία και την μορφολογία των οργανισμών. Ωστόσο στο ερευνητικό πεδίο υπάρχουν κάποιες διαμάχες που αφορούν επί μέρους εξελικτικούς μηχανισμούς [1].

Φυσικά τα βασιζόμενα στην ανάλυση, με χρήση μαθηματικών μοντέλων, δεδομένα που στηρίζονται στις βασικές βιολογικές γνώσεις μας, εμπλουτίζονται με γοργούς ρυθμούς. Η κατάρριψη πλέον της θεωρίας του Δαρβίνου, όπως έχει διαμορφωθεί πλέον στις ημέρες μας, φαντάζει αδύνατη στο μέλλον, αλλά παρόλα αυτά η συμπλήρωση αυτής θα φέρει νέο φως στην κατανόηση τόσο στο πως αναπτύχθηκαν, όσο και στο πως εξελίχθησαν οι διάφορες μορφές ζωής στον πλανήτη. Η αδυναμία μιας πλήρους εξήγησης για το πώς εξελίχθηκαν οι οργανισμοί στη Γη δεν πρέπει να ερμηνευτεί ως αδυναμία υποστήριξης της ίδιας της θεωρίας, δεδομένου πως η απόλυτη γνώση απουσιάζει από όλες ανεξαιρέτως τις επιστήμες.

Αν και η θεωρία του Δαρβίνου αποδυναμώθηκε πολλές φορές στο παρελθόν, η επανερμηνεία της θεωρίας αυτής με τα νέα στοιχεία που ανακαλύπτονταν (όπως συνέβη με τον Μόργκαν το 1932) οδήγησαν σε μια σύγχρονη συνθετική θεωρία (Ντομπζάνσκι 1937) που διακρίνεται σε δύο σημεία: α) η πηγή ποικιλότητας είναι η μετάλλαξη και η εξελικτική αλλαγή είναι το αποτέλεσμα της τροποποίησης των γονιδιακών συχνοτήτων σε έναν πληθυσμό και β) η κατεύθυνση της εξελικτικής αλλαγής καθορίζεται από τη δράση της φυσικής επιλογής πάνω στη γενετική ποικιλότητα (στις μεταλλάξεις) με την επιβίωση του καταλληλότερου, σε δοσμένο περιβάλλον, φορέα της ποικιλότητας [2].

Πέραν όμως της θεωρίας της Εξέλιξης, επανερμηνία δέχεται και η αφήγηση της Αγίας Γραφής. Από τις αρχές του 19^ου αιώνα η μελέτη των διαφόρων ιστοριών της Γενέσεως αποκάλυψαν στους επιστήμονες πως προέκυψε η βιβλική αφήγηση της Βίβλου. Η οποία όχι απλά δεν είναι θεόπνευστη όπως πιστεύονταν αλλά προέκυψε υπό την επιρροή ως επί το πλείστον από Αιγυπτιακούς Μύθους και Παραδόσεις. Και αν αυτή η προσέγγιση για πολλούς είναι απλά μια υπόθεση, σήμερα είναι αποδεκτή από τους περισσοτέρους θεολόγους και ακούει στο όνομα «Τεκμηριωμένη Υπόθεση» [3].

Σε γενικές γραμμές είναι αδύνατη η όποια αμφισβήτηση της θεωρίας της Εξέλιξης έτσι όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα εν αντιθέσει με τον μύθο της Δημιουργίας από τον Θεό. Μήπως αυτό το γεγονός αποτελεί απόδειξη της ανυπαρξίας του Θεού; Η συνείδηση τους καθενός μας είναι ελεύθερη να αποφασίσει ποιο δρόμο θα ακολουθήσει: της θρησκείας ή της επιστήμης;

[1] Αφορούν το κατά πόσον επιλέγονται ή είναι επιλογικά ουδέτεροι οι περισσότεροι μοριακοί γενετικοί πολυμορφισμοί καθώς και αν οι αλληλεπιδράσεις γονιδίων για τους οποίους δεν έχουμε πλήρεις απαντήσεις και είναι βέβαιον ότι μπορεί να επηρεάζουν την εξελικτική συμπεριφορά ενός υπό μελέτη γενετικού τόπου.

[2] ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟ ΒΗΜΑ: Γιατί ο Δαρβίνος είχε δίκαιο; – Στ. Αλαχιώτη (πηγή δες εδώ)

[3] Βίβλος – Μύθος και Πραγματικότητα (δες εδώ για αναλυτικότερες πληροφορίες , και εδώ)

Χριστιανισμός και Φιλοσοφία. Είναι η Ορθοδοξία Αληθινή;

«Να προσέχετε: Ίσως υπάρξει κάποιος που θα σας αρπάξει ως λεία του μέσω της φιλοσοφίας και της κενής απάτης σύμφωνα με την παράδοση των ανθρώπων, σύμφωνα με τα στοιχειώδη πράγματα του κόσμου και όχι σύμφωνα με τον Χριστό»

Απ. Παύλος -Προς Κολοσσαείς Επιστολή 2:8

Αυτή η δήλωση του Απ. Παύλου σίγουρα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα κείμενα αυτού του μπλογκ. Φυσικά, παραθέτοντας αυτό το χωρίο δεν θέλω να υποστηρίξω την άποψη του Απ. Παύλου. Παρόλα αυτά όμως, το παραπάνω χωρίο έρχεται σε αντίθεση όχι μονάχα με τους φιλοσόφους και τους άθεους, αλλά πρωτίστως με την ίδια την ιστορία της εκκλησίας.

Φυσικά, αυτή η δήλωση του Απ. Παύλου αποτέλεσε ουσιαστικά την βάση πάνω στην οποία στηρίχτηκε ο μετέπειτα φασιστικός και ανορθόδοξος ιερός πόλεμος των χριστιανών έναντι των εθνικών, έναντι της Ελλάδας και του πολιτισμού αυτής. Όμως, πριν ξεσπάσει αυτός ο πόλεμος, υπήρξε μια ιστορική αλληλοεπίδραση. Μια αλληλοεπίδραση που για τον Απ. Παύλο ήταν αδιανόητη!

Ο λόγος, για τον εξελληνισμό του χριστιανισμού. Σας παραθέτω λοιπόν μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο ιστορίας που είχα στην Α Λυκείου, οι οποίες εξυμνούν ως κατορθώματα αυτά που η Αγία Γραφή καταδικάζει! Το βιβλίο έχει τον τίτλο «Η Πολιτισμική Προσφορά του Ελληνισμού -; Από την Αρχαιότητα ως την Αναγέννηση» εκδόσεις ΟΕΔΒ.

«Ελληνικό Πνεύμα και Χριστιανισμός αλληλοεπηρεάζονται, ύστερα από αψιμαχίες. Μέχρι το τέλος του 3ου αιώνα η μεγάλη σύνθεση Ελληνισμού – Χριστιανισμού είχε συντελεστεί» -σελ.207

«Οι απολογητές και οι Πατέρες της εκκλησίας επηρεάστηκαν περισσότερο από την Στωική φιλοσοφία και τον Νεοπλατωνισμό.» -σελ.210

«Ο Ιουστίνος εκπροσωπεί ένα νέο τύπο χριστιανού, όπου η πλατωνική φιλοσοφία αποτελεί τον άξονα γύρω από τον οποίο περιστρέφονται οι σκέψεις του απολογητή. Επιπρόσθετα ο απολογητής Θεόφιλος θέτει τις βάσεις της τριαδικής θεολογίας στηριζόμενος κυρίως στην μελέτη των ελλήνων ιστορικών» -σελ.211,212

«Ο Ιγνάτιος με ελληνική επιχειρηματολογία και εικόνες εισάγει μια νέα διάσταση στα πράγματα και στην ζωή των Χριστιανών». -σελ.214

«Οι πρώτες καλλιτεχνικές απόπειρες ήταν διακοσμημένες με στοιχεία από τον ειδωλολατρικό ελληνικό ιδεώδες» -σελ.219

«Οι τέσσερις πατέρες της εκκλησίας του 4ου αιώνα (ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός, ο Μέγας Βασίλειος, ο επίσκοπος της Νύσσης Γρηγόριος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος), συνεισφέρουν στην χριστιανική σκέψη τη φιλοσοφική θεώρηση και την ελληνική καλλιέπεια, κατακτήσεις που είχαν πραγματοποιήσει με την σπουδή τους στους κόσμους της αρχαίας φιλοσοφίας, ιδιαίτερα της πλατωνικής και της ρητορικής» -σελ.240

Φυσικά υπάρχουν ακόμη πάρα πολλά παραδείγματα στο βιβλίο αυτό αλλά μου είναι λιγάκι δύσκολο να σας τα παραθέσω όλα. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο χριστιανισμός μεταλλάχτηκε προσαρμόζοντας την ελληνική φιλοσοφία στην θρησκεία. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η Αγία Γραφή δεν χρησιμοποιείται στην εκκλησία αλλά ούτε και από τους χριστιανούς. Διότι η εκκλησία σήμερα στηρίζεται στα πατερικά βιβλία της, κι αν γίνεται κάποια υποτυπώδη αναφορά σε εδάφια της Βίβλου, είναι για να κρατά τα προσχήματα! Αυτός δε είναι και ο λόγος της εμφάνισης τόσων εκατομμυρίων αιρέσεων στο ρου της ιστορίας.

Και όπως θα καταλάβατε άλλο επίδραση από το ελληνικό πνεύμα και άλλο το ελληνικό πνεύμα αυτό καθ’ αυτό. Διότι η χριστιανική Ελλάδα δεν αποτελεί την πολιτισμική συνέχιση του ελληνισμού. Όπως ακριβώς και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αν και υιοθέτησε πολλά στοιχεία από τους έλληνες, δεν αποτέλεσε την συνέχιση του πολιτισμού της πρώτης. Και αν πιστεύεται πως η Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν ελληνική εξαιτίας της γλώσσας (η οποία παρεμπιπτόντως ήταν διαφορετική από την κλασσική αρχαία ελληνική γραφή και δεν την γνώριζε ο πολύς λαός) το βιβλίο μας δίδει την απάντηση: «η ελληνική γλώσσα αποτέλεσε το μέσο επικοινωνίας και εργαλείο της προσπάθειας για την διάδοση του λόγου του Χριστού σε οικουμενικά πλαίσια». Δηλαδή αν ο χριστιανισμός γεννιότανε στις ημέρες μας, θα χρησιμοποιούσε την αγγλική γλώσσα. Αυτά τα ολίγα επί του θέματος.

Κι έτσι για κλείσιμο διάλεξα ένα μικρό απόσπασμα του μυθιστορήματος «μ.Χ.», του συγγραφέα Βασίλη Αλεξάκη (εκδόσεις Εξάντας):

«Ο χριστιανισμός δεν συνεχίζει την αρχαιότητα, απλά την ακολουθεί όπως η νύχτα ακολουθεί τη μέρα. Η θεολογία αναιρεί τη φιλοσοφία. Η πρώτη απαντά σε όλα, ενώ η δεύτερη ξέρει κυρίως να ρωτά».

Νομίζω αυτά τα λόγια εξηγούν τα πάντα…

Γιατί δεν υπάρχει Θεός Σημασιολογικά;

«Αν υπάρχει Θεός δεν υπάρχω, κι αν υπάρχω δεν υπάρχει Θεός»*. Η έννοια αυτής μου της φράσης έγκειται στην ίδια την σημασία της λέξης «υπάρχω». Το ότι υπάρχω εγώ προσωπικά σημαίνει ότι υφίσταμαι ως ζωντανός οργανισμός. Αυτή η λέξη ως έννοια φτιάχτηκε από ανθρώπους και αφορά τον κόσμο που τους περιβάλλει -και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να αποδοθεί στον Θεό. Αφενός μεν διότι ακόμη κι αν δεχθούμε την πιθανότητα ο Θεός να δημιούργησε τον υλικό κόσμο, αυτός παραμένει εκτός ύλης, εκτός νοητού και εκτός χρόνου και αφετέρου διότι οποιαδήποτε προσπάθεια του ανθρώπου να προσεγγίσει τον Θεό του, χρησιμοποιώντας ανθρώπινη ορολογία, περνά στα όρια της ειδωλολατρίας. Αν λοιπόν η έννοια της λέξης «υπάρχω» χρησιμοποιείτε από μέρους μας ώστε να υποδηλώσει την ίδια μας την ύπαρξη, θα είναι παράλογο και άτυπο να χρησιμοποιείται ταυτόχρονα και για τον Θεό. Κι αυτό διότι Θεός και Άνθρωπος ως έννοιες, βάσει της θεολογίας, είναι εκ διαμέτρου αντίθετες για τους λόγους που ήδη έχω προαναφέρει. Επομένως, δεν υπάρχει Θεός ούτε με την σημασιολογική έννοια της εν λόγω δήλωσης.

(*Αυτή η εγγραφή γράφτηκε με αφορμή ένα email που έλαβα προχθές όσον αφορά την εν λόγω δήλωσή μου, η οποία πιθανόν δεν έγινε κατανοητή από κάποιους αναγνώστες μου)

Τι σημαίνει ο όρος «Ορθοδοξία»;

Ο όρος Ορθοδοξία είναι ένας σύνθετος όρος που αποτελείται από τις δύο ελληνικές λέξεις «ορθό» που σημαίνει «σωστό» και «δόξα» που σημαίνει «γνώμη». Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία η έννοια της λέξης «δόξα» έρχεται σε αντίθεση με την έννοια της λέξης «αλήθεια». Πρόκειται για μια βασική διαφορά τόσο στον τρόπο προσέγγισης όσο γενικότερα στις αντιθέσεις των δύο πολιτισμών, Βυζαντινού και Αρχαίου Ελληνικού, που αν και φαίνονται ίδιοι δεν είναι ίδιοι (=η δεύτερη μεγάλη αντίθεση της ελληνικής φιλοσοφίας μεταξύ του «φαίνεσθε» και του «είναι»). Αυτό δηλαδή που οι πρόγονοί μας διαχώριζαν από την αλήθεια ως έννοια αντίθετη, ακριβώς αυτό εμείς το δεχόμαστε ως την μόνη αλήθεια, που δεν χωρά κριτική και αμφισβήτηση.

Αρχαία Ελληνική Θρησκεία – Ήταν Θρησκεία;

Δεν ήταν λίγες οι φορές που με προβλημάτισε η σκέψη ότι όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι ακολουθούν κάποιο θρησκευτικό δόγμα, αδιαφορώντας για την επιστήμη, την έρευνα και γενικότερα την σκέψη, το προνόμιο που μόνον ο άνθρωπος μπόρεσε να εκμεταλλευτεί επαρκώς. Από την άλλη πλευρά δεν ήταν λίγες οι φορές που έπεσα επάνω σε συζητήσεις και ειδησεογραφικά ρεπορτάζ που αφορούσαν την αναβίωση της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, που σήμερα φαντάζει εκτός από πεπαλαιωμένη, μα και τελείως κωμική!

Σίγουρα δεν γνωρίζω ακόμη επαρκώς το όλο θέμα της θρησκείας, όπως και τα επιμέρους θέματα που αφορούν τόσο το χριστιανισμό όσο και το δωδεκαθεϊσμό -δωδεκαθεϊσμό όχι με την σύγχρονή του μορφή, αλλά με αυτή τη μορφή που μας επιτρέπει να διαμορφώσουμε μέσα από την μελέτη της ιστορίας μας.

Δεν ήταν λίγοι αυτοί που αναρωτήθηκαν, όσον αφορά την αρχαία ελληνική θρησκεία, το πως ένας λαός ο οποίος γέννησε την φιλοσοφία, την γεωμετρία και την τραγωδία, έμεινε δέσμιος μιας πολυθεϊστικής θρησκείας, η οποία εν τέλει δεν ταίριαζε με το επίπεδο διανόησης που είχαν καταφέρει οι αρχαίοι έλληνες. Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνούμε βέβαια, σε τέτοιου είδους προβληματισμούς, είναι η έννοια γενικότερα της θρησκείας, που ενίοτε σημασιολογικά παίρνει και την έννοια της πίστης, μιας πίστης σε ένα θεό, πίστης στο υπερφυσικό, το ιερό, αυτό που ο άνθρωπος για να μπορέσει να κατανοήσει θα πρέπει να το προσεγγίσει μόνο δια του προσωπικού του «θέλω».

Έτσι, πολλοί κριτικοί της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, την κρίνουν από την θέση της σημερινής κοινωνίας, μιας κοινωνίας χριστιανικής και γενικότερα μονοθεϊστικής, η οποία είναι εξοικειωμένη με ιδέες όπως η γέννηση από μία παρθένο, η ανάσταση των νεκρών και η ζωή μετά τον θάνατο. Ιδέες που διόλου δεν ταιριάζουν με το επίπεδο της σύγχρονης διανόησης, επιστήμης και τεχνολογίας.

Αυτή σίγουρα η προσέγγιση, της κριτικής μιας αρχαίας θρησκείας με τα μέτρα και τα σταθμά του σύγχρονου χριστιανισμού, δεν μπορεί να αποτελέσει μια ουσιαστική κριτική στο όλο ζήτημα, παρά μόνον ίσως μια υποτυπώδη αντιπαράθεση, που και πάλι θα αντικατοπτρίζει καθαρά τις θέσεις αυτού που την παραθέτει, αυτού δηλαδή του οποίου υπερισχύει η άποψη.

Ο μόνος τρόπος για να κάνουμε μια ουσιαστική συζήτηση επάνω στο θέμα της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, είναι να κρίνουμε την θρησκεία αυτή με τα μέτρα και τα σταθμά της τότε εποχής. Δηλαδή: Πως έβλεπαν οι αρχαίοι έλληνες -κατά προσέγγιση πάντοτε- την θρησκεία τους; Τι ρόλο έπαιζε η θρησκεία στην αρχαία κοινωνία; κ.τ.λ.

Ο Αριστοτέλης, συγγραφέας και φιλόσοφος των ύστερων χρόνων, παρατηρεί πως: «αν ένας εκ των φίλων απομακρυνθεί από τον άλλο για μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως ο θεός από τον άνθρωπο, δεν είναι δυνατό να υπάρξει φιλία μεταξύ τους». Αυτή η τόσο απλά διατυπωμένη παρατήρηση του Αριστοτέλη έρχεται σε πλήρη αντίθεση όχι απλά με τον χριστιανισμό, ή τον ιουδαϊσμό για παράδειγμα, αλλά γενικότερα με την ευρύτερη έννοια του όρου θρησκεία (όπως τουλάχιστον ερμηνεύεται στις ημέρες μας). Κι αυτό γιατί ο κάθε χριστιανός, όπως κι ο κάθε μουσουλμάνος και γενικότερα ο κάθε σύγχρονος μονοθεϊστής πιστός της εκάστοτε θρησκείας, θέλει και νιώθει φίλος με τον θεό στον οποίο πιστεύει. Όμως, στην πραγματικότητα, ενώ ο πιστός αγαπά ειλικρινά και αυθόρμητα τον Θεό, ακόμη και αν πέσει επανειλημμένα σε αμαρτήματα που ο ίδιος γνωρίζει πως δεν τα επιθυμεί ο θεός του, συνεχίζει να τον αγαπά με τον ίδιο ζήλο, εν αντιθέσει με τον θεό, ο οποίος αγαπά κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, οι οποίες είναι ρητά διατυπωμένες στον θεόπνευστο λόγο του -την Βίβλο.

Έτσι λοιπόν, ένα από τα βασικά στοιχεία που προϋποθέτει μια θρησκεία ως θρησκεία, με την έννοια που της αποδίδουμε στις ημέρες μας, η φιλία του ανθρώπου με τον θεό, όχι μονάχα δεν συναντάτε στην αρχαία Ελλάδα αλλά θεωρείται και παράλογη για τον πιστό του παρελθόντος στο δωδεκάθεο.

Ένα άλλο στοιχείο που αφορά τον θεό ή τους θεούς γενικότερα των αρχαίων ελλήνων είναι αυτός ο διαχωρισμός μεταξύ των θεών και του ανθρώπου, αυτή η άπειρη απόσταση που τους διαχωρίζει στην μονοθεϊστική πίστη, η οποία δεν συναντάται αλλά και δεν νοείται να υπάρξει στους αρχαίους Έλληνες. Αν και οι θεοί στην αρχαία Ελλάδα είναι σαφώς ανώτεροι από τους θνητούς ανθρώπους, δεν ανήκουν σε κάποιον αντι-κόσμο εννοιολογικά, έξω από το νοητό σύμπαν και πέραν της ύλης που μπορούμε να αντιληφθούμε, εκτός χρόνου και τόπου όπως νοείται ο θεός με την ερμηνεία της σύγχρονης και καθαρά μονοθεϊστικής άποψης. Επομένως, ούτε αυτό το βασικό σημείο που προϋποθέτει μια θρησκεία ως θρησκεία εννοιολογικά, δεν υπάρχει στην αρχαία Ελλάδα.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που είπαν πως η αρχαία ελληνική θρησκεία, δεν ήταν θρησκεία. Και αν η κριτική αυτή γίνει από την σύγχρονη ματιά, που η ερμηνεία της λέξης έχει πάρει μια χριστιανική-μονοθεϊστική χροιά, τότε σίγουρα δεν μπορούμε να μιλάμε για «θρησκεία του δωδεκαθεϊσμού». Θεωρώ πως μία θρησκεία θα ήταν ωφέλιμη αν όπως ο αρχαίος δωδεκαθεισμός, δεν επέβαλε στους πιστούς να την ασπάζονται με την έννοια του «ο θεός σε έφτιαξε ελεύθερο να αποφασίσεις αν θα τον ακολουθήσεις, αλλά αν δεν τον ακολουθήσεις σημαίνει ότι δεν είσαι καλός, δεν αγαπάς, δεν, δεν, δεν …;» που πάντα καταλήγει στην γνωστή φράση «θα καταστραφείς από τον θεό», δηλαδή ακριβώς το άλλο άκρο της αγάπης, το άλλο άκρο της λογικής.

Ένας θεός, που είναι το άλλο άκρο της κριτικής και της σκέψης -ως σκέψη καθ’ αυτή, χωρίς περιθώρια αμφισβήτησης και διαλόγησης, που εν τέλει δεν συνάγουν με την ελευθερία που της αποδίδει η θεολογία της εκάστοτε μονοθεϊστικής θρησκείας.

Θεωρώ πως είναι εύκολο να κρίνεις την θρησκεία όσο αποτελείς μέρος αυτής. Διότι από την θέση αυτή τίποτε δεν διακρίνεται ως παράλογο και όλα φαίνονται λογικά. Διότι όλα στηρίζονται στον θεμέλιο λίθο που αποκαλείται «πίστη». Πίστη στο θεό, πίστη στο υπερφυσικό, πίστη στο θείον, πίστη εν τέλει σε αυτό που θέλω να πιστέψω. Όμως, υπάρχει μια λεπτομέρεια: Δεν μπορεί να θεωρηθεί αυτή η προσέγγιση ως κριτική, ούτε ως ερμηνεία, παρά μόνον ως ένας τρόπος διαπίστευσης, ένας εσωτερικός μηχανισμός ο οποίος θα καθησυχάσει την συνείδηση του πιστού με αυτό που πραγματικά περιμένει και συνάμα θέλει να ακούσει.

Αυτή είναι κατά την γνώμη μου και η τελευταία διαφορά του δωδεκαθεϊσμού με την σύγχρονη έννοια της θρησκείας, ερμηνευμένη με την μονοθεϊστική αντίληψη. Είναι η διαφορά εκείνη που απάλλαξε τους αρχαίους έλληνες από τον φόβο των θεών. Διότι δεν τους επετράπη να πιστέψουν πως ήταν ο περιούσιος λαός των θεών, που αγαπούσαν οι θεοί αποκαλύπτοντάς τους την μοναδική αλήθεια! Είναι η διαφορά της συνειδητοποίησης του θανάτου, του γεγονότος ότι δεν θα υπάρχω, που το ερμηνεύω ως αποδοχή της αλήθειας -ως την πλέον μοναδική ερμηνεία για τον κόσμο, την κοινωνία και τον άνθρωπο. Διότι αυτές οι αντιλήψεις, όσο και αν ακούγονται ίσως πεπερασμένες, αποτελούν κατά την γνώμη μου την ψυχική πηγή των αρχαίων προγόνων μας για δημιουργία, για φιλοσοφία, για έρευνα επάνω στην επιστήμη και την τεχνολογία (μια τεχνολογία που δεν γνωρίζουμε, παρά ελάχιστα).

Είναι κατά την γνώμη μου η διαφορά που έγκειται μεταξύ αρχαίων και σύγχρονων πολιτισμών: η παραμέληση της μέγιστης σημαντικότητας, για εμένα της φύσης ως Φύσης, αφού ο ίδιος ο θεός διαβεβαιώνει στις μονοθεϊστικές θρησκείες πως ο άνθρωπος είναι το «αφεντικό» της φύσης, εν αντιθέσει με την πατροπαράδοτη θρησκεία των προγόνων μας που θεοποιούσε την φύση, τελώντας γιορτές, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο τον σεβασμό του προς κάτι ανώτερο, που στην πραγματικότητα δεν του άνηκε, διότι ήταν πολύ μεγαλύτερο από τον άνθρωπο!

Όλες αυτές οι σκέψεις, λοιπόν, με κάνουν και αναρωτιέμαι: Μπορεί τελικά να θεωρηθεί θρησκεία τα πιστεύω και οι θεοί των προγόνων μας; Και αν ακόμη θεωρηθεί πως υπάρχει κάποια πτυχή της έννοιας της θρησκείας που εμπίπτει με την αρχαιοελληνική θρησκεία, μπορεί κανείς να παρομοιάσει τον πατροπαράδοτο δωδεκαθεϊσμό με αυτήν την σύγχρονη σέκτα που ξεπρόβαλε, λες και μέσα από τον τάφο της παράδοσης, και που θέλησε να εξομοιωθεί με τον ιστορικό δωδεκαθεϊσμό; Πιθανόν, αυτό το ερώτημα να αποτελέσει το θέμα μιας άλλης, μελλοντικής μου εγγραφής.

(Σε αυτό το άρθρο διατυπώνω προσωπικές μου απόψεις και σκέψεις
και σε καμία περίπτωση δεν θέλω να θίξω τα πιστεύω άλλων ανθρώπων).

Περί Ειδωλολατρίας στην Αρχαία Ελλάδα

« …Κάθε θρησκεία είναι αναγκαστικά ειδωλολατρική. Διότι κάθε θρησκεία οφείλει αναγκαστικά, προκειμένου να υπάρξει ως κοινωνικά θεσμισμένη θρησκεία, να δώσει μορφή σε ό,τι αυτή ονομάζει υπερβατικό …»

-Κορνήλιος Καστοριάδης Esprit 05-1982

Το να πεις ότι ο Θεός είναι λόγος αποτελεί φυσικά και αυτό μορφή ειδωλολατρίας. Η ίδια η Βίβλος κριτικάρει -από την Παλαιά Διαθήκη κιόλας, τις διάφορες μορφές ειδωλολατρίας, μεταξύ των οποίων και την ειδωλολατρία σε ξύλο. Πίστευαν πραγματικά οι άνθρωποι στα χρόνια του Ησαΐα ότι εκείνα τα κομμάτια ξύλου και πέτρας ήταν ο Θεός; Σίγουρα υπήρξαν κοινωνίες -ιδιαίτερα πρώιμες κοινωνίες, οι οποίες ταύτιζαν υλικά αντικείμενα με το θείον. Ως γνωστόν, μια από τις ποιο διαδεδομένες κατηγορίες των πατέρων της εκκλησίας ως προς την αρχαιοελληνική θρησκεία, ήταν και αυτή της ειδωλολατρίας. Αξίζει λοιπόν να εξετάσουμε δύο παραδείγματα:

Το παράδειγμα του Ιππόλυτου.

Ο Ιππόλυτος βρισκόμενος μπροστά στο άγαλμα της Άρτεμης, απευθύνεται προς τη θεά που κατεξοχήν λατρεύει, λέγοντάς την μια πολύ όμορφη φράση: «Βρίσκομαι μαζί σου και συζητώ με σένα, ακούω τη φωνή σου, μα δεν βλέπω το πρόσωπό σου».

-Ευριπίδης, Ιππόλυτος, 85-86

Ο Ιππόλυτος, μας λέει ο ποιητής, ακούει τη φωνή της Άρτεμης, ενώ στην πραγματικότητα γνωρίζουμε πως ένα άγαλμα δεν μιλάει. Από την άλλη πλευρά, ενώ βρίσκεται απέναντι από το άγαλμα και το βλέπει, αναφέρει πως δεν βλέπει το πρόσωπο της θεάς. Αυτό το θαυμάσιο παράδειγμα αποκαλύπτει πως το αθηναϊκό κοινό θεωρούσε απόλυτα αποδεκτή την άποψη ότι όταν βρισκόμαστε μπροστά στο άγαλμα του θεού, δεν βλέπουμε τον ίδιο το θεό. Προφανώς, φωνή είναι το νόημα, ο λόγος, η επικοινωνία με τη θεά. Και σίγουρα υπάρχουν πολλά περισσότερα παραδείγματα αυτού του είδους στην αρχαία ελληνική γραμματεία.

Ένα σύγχρονο παράδειγμα. Πόσο σύγχρονο είναι;

Ημέρες του Πάσχα διανύουμε και στο μυαλό μου τριγυρίζει η εικόνα του επιταφίου, με τους πιστούς να σκύβουν ευλαβικά πάνω από το εικόνισμα του Χριστού. Για τους περισσότερους χριστιανούς, το να προσκυνήσουν τον επιτάφιο, το να τον ακολουθήσουν από πίσω στην ενορία, το να παραβρεθούν στην έλευση του Αγίου φωτός το Μεγάλο Σάββατο είναι αυτό που πραγματικά γεμίζει δέος τις ψυχές τους. Και λογικό άλλωστε είναι, διότι ο άνθρωπος είναι έτσι φτιαγμένος από την φύση ώστε να απολαμβάνει και να χαίρεται περισσότερο τα υλικά πράγματα, παρά τα πνευματικά. Αυτή είναι η καταδικαστέα έννοια της ειδωλολατρίας για την οποία πιθανώς αδίκως κατηγορούμε τους προγόνους μας, μην μπορώντας να κρίνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.

Επίσης, ένα ακόμη τρανταχτό παράδειγμα, που έχει ειπωθεί και στις εφημερίδες παλαιότερα είναι αυτό του εικονίσματος της Τήνου. Όπου: «Εικονίσματα της Παναγίας πολλά, της Τήνου όμως μόνον ένα»!

Αλήθεια, τι είναι αυτό που κάνει το εικόνισμα της Παναγίας της Τήνου να είναι περισσότερο θαυματουργό από τα εκατοντάδες δεκάδες άλλα που υπάρχουν σε άλλα μέρη; Μήπως η Παναγία προτιμά το εν λόγω εικόνισμα για να βοηθάει τους πιστούς; Άλλο ένα σύγχρονο παράδειγμα ειδωλολατρίας, το οποίο περνάει πιθανώς απαρατήρητο.

Είσαι υπερήφανος που είσαι Έλληνας; Γιατί;

Θα ήσουνα ποτέ υπερήφανος αν ο πατέρας σου ήταν ένας μεγάλος εφευρέτης; Ένας μεγάλος πολιτικός; Ή ένας μεγάλος επιστήμονας; Πιθανόν να απαντούσατε καταφατικά. Όμως ποιο είναι το κριτήριο που κάνει έναν κοινό άνθρωπο «μεγάλο»; Δεν είναι η κοινή αποδοχή ότι αυτός ο άνθρωπος, ο πατέρας μας για το εν λόγω παράδειγμα που έθεσα, ωφέλησε την πλειοψηφία της κοινωνίας;

Αν εσείς παρά την επιτυχή πορεία του πατέρας σας, δεν πράξετε απολύτως τίποτα, τα παιδιά σας πόσο υπερήφανα θα είναι; Για εσάς πιθανώς καθόλου. Για τον παππού τους όμως θα είναι! Επομένως, εσείς ως γιος δεν καταφέρατε τίποτα! Κανείς δεν ενδιαφέρεται για εσάς.

Έτσι και οι νεοέλληνες νιώθουν υπερήφανοι για το χθες, για την ιστορία των προγόνων τους. Δεν συνειδητοποιούν όμως ότι οι ίδιοι γράφουν την ιστορία της Ελλάδας για τις επόμενες γενεές. Νιώθουν υπερήφανοι, το συλλαμβάνω με το ταπεινό μου μυαλό ως, αποφυγή από την πραγματικότητα μιας ασήμαντης νεότερης ιστορίας της Ελλάδας, που δεν έχει να προσφέρει τίποτα στο παγκόσμιο σκηνικό.

Οι πρόγονοί μας προσέφεραν πολλά στον τομέα της σκέψης. Πολλά στον τομέα της φιλοσοφίας. Πολλά στον τομέα της επιστήμης. Κάθε μεγάλη ανακάλυψη έχει τις βάσεις της στην Αρχαία Ελλάδα. Γιατί εφόσον είμαστε οι απόγονοι αυτών των «μεγάλων» πεφωτισμένων προγόνων μας, εμείς είμαστε ασήμαντοι;

Ίσως γιατί αυτό που μάθαμε είναι να είμαστε απλά υπερήφανοι για κάτι που δεν είναι καθαρά δικό μας. Ίσως γιατί αρκεστήκαμε στο έτοιμο, χωρίς να αναζητήσουμε, χωρίς να γνωρίσουμε, χωρίς εν τέλει να ανακαλύψουμε το γιατί και το πώς οι πρόγονοί μας κατάφεραν τόσα πολλά, ενώ εμείς τίποτα.

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί στην Ελλάδα θεμελιώθηκε η Δημοκρατία, γιατί συγκεκριμένα στην Αθήνα κι όχι σε κάποια άλλη πόλη της αρχαίας Ελλάδας, σε κάποια άλλη πόλη της Μεσογείου κ.ο.κ.;

Όπως συνειδητοποιείτε, έχουμε άγνοια στην ίδια μας την ιστορία! Άγνοια ίσως στα αίτια που οδήγησαν ώστε οι πρόγονοί μας να είναι οι «μεγάλοι» κι εμείς απλά οι «ασήμαντοι» απόγονοί τους.

Μας λείπει η σωστή παιδεία, η σωστή αντίληψη για τη θρησκεία. Η συνειδητοποίηση του ποιος είμαι και του τι δύναμη έχω σε ένα υποτιθέμενο δημοκρατικό πολίτευμα όπως το σημερινό.

Για αυτό νομίζω πως, πρέπει να κάμουμε να έρθει εκείνη η στιγμή, που οι απόγονοί μας θα είναι υπερήφανοι όχι μονάχα για την αρχαία Ελλάδα, μα κυρίως για εμάς, τους σημερινούς έλληνες. Διότι εμείς θα σπείρουμε την Ελλάδα του αύριο. Εμείς θα θέσουμε τις βάσεις της. Το ερώτημα λοιπόν είναι: Θα τις θέσουμε ή απλά θα μάθουμε στα παιδιά μας να είναι κι αυτοί υπερήφανοι για το ένδοξο παρελθόν μας;

Θέλουμε να παραδώσουμε την Ελλάδα, όπως την βρήκαμε; Στάσιμη;

Ο λόγος είναι καθαρά προσωπικά δικός σας. Εσείς αποφασίζεται για το αύριο. Από τον καθημερινό αγώνα για γνώση, για κριτική, για απόκτηση παιδείας. Εσείς αποφασίζεται με την ψήφο σας. Εσείς αποφασίζεται από τι πρόγραμμα θα δείτε στην τηλεόραση. Τι θετικό και τι αρνητικό σχόλιο θα κάνετε βλέποντας τις εξελίξεις να τρέχουν καθημερινά μέσα από τα δελτία ειδήσεων. Μέσα από το παράδειγμά σας. Τα παιδιά σας απλά θα πάρουν την σκυτάλη. Εσείς θα τους την δώσετε…

Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει πίστη στην Επιστήμη;

Δεν ήταν λίγες οι φορές, που παραδεχόμενος το γεγονός ότι προσωπικά δε πιστεύω σε κάποιο Θεό, ρωτήθηκα αν πιστεύω τελικά στην επιστήμη. Κατανοώ πλήρως το προβληματισμό αυτών των ανθρώπων μιας και η ζωή τους στηρίζεται επάνω στο θεμέλιο λίθο που αποκαλείται «πίστη». Αν και παραδέχομαι λοιπόν πως ακολουθώ την επιστήμη, θεωρώ πως δε μπορεί να υπάρξει ποτέ «πίστη στην επιστήμη». Κι αυτό διότι οι ερμηνείες αυτών των δύο λέξεων αυτοαναιρούνται η μία από την άλλη.

Πιστεύω σημαίνει έχω πεποίθηση για κάτι το οποίο δέχομαι ως αληθινό. Κάτι το οποίο δεν γνωρίζω επακριβώς, επομένως δεν μπορώ και να είμαι σίγουρος αν είναι πράγματι αληθινό. Από την άλλη πλευρά επιστήμη σημαίνει η πλήρης και ακριβής γνώση ορισμένων πραγμάτων. Από τη στιγμή λοιπόν που ένας άνθρωπος ακολουθεί την επιστήμη, είναι σε θέση να γνωρίζει επακριβώς κάποια πράγματα. Επομένως, δεν μπορεί να θεωρηθεί αυτό πεποίθηση, αφού οι απόψεις του είναι πράγματι αληθινές. Πίστη σε επιστημονικές θεωρίες θα μπορούσε να υπάρξει μόνο στις περιπτώσεις που αυτές δεν έχουν αποδειχθεί. Παραδείγματος χάριν όπως συμβαίνει με τις θεωρίες των «Μαύρων Τρυπών» κ.α.

Αν υποθέσουμε λοιπόν πως η ύπαρξη του Θεού είναι μια θεωρία, από την στιγμή που δεν υπάρχει απόδειξη για αυτή τη θεωρία, μπορεί κάλλιστα να την αποκαλέσουμε ως πίστη. Όμως, κανείς από εμάς δεν θα μπορούσε να πει πως «πιστεύω στη βαρύτητα». Διότι η βαρύτητα έχει τεκμηριωθεί από την επιστήμη και αποτελεί πλέον νόμο της φύσης για το σημερινό άνθρωπο.

Παρόμοια λοιπόν η επιστήμη σήμερα, περιλαμβάνοντας όλους της τους κλάδους, είτε έχει αποδείξει με νόμους, είτε έχει ενδείξεις, διατύπωσε πως ο άνθρωπος είναι αποτέλεσμα της εξέλιξης των ειδών. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ειπωθεί ως «πίστη στην εξέλιξη των ειδών».

Το πρόβλημα λοιπόν της πίστης ή της μη πίστης σε κάτι έγκειται στη γνώση. Γνώση σημαίνει το να γνωρίζεις κάτι καλά. Για να το πετύχεις χρειάζεται συνεχής μελέτη και έρευνα. Αυτό εξηγεί γιατί η πλειοψηφία του κόσμου δε μπορεί να έχει γνώση επάνω στην επιστήμη. Αντίθετα, ο χώρος του Θεού, ο χώρος του μεταφυσικού δηλαδή, δε μπορεί να αποδειχθεί διότι πολύ απλά τα στοιχεία δεν επαρκούν ώστε ο μελετητής του να πάρει την απαραίτητη γνώση που χρειάζεται ώστε να τελέσει την αντίστοιχη έρευνα. Για αυτό και η πίστη στο Θεό είναι απαραίτητη προϋπόθεση κάποιου για να ισχυρισθεί πως είναι θρήσκος.

Το άρθρο αυτό πρεσβεύει προσωπικές μου απόψεις και σκέψεις. Για την ερμηνεία των λέξεων χρησιμοποίησα το «Ελληνικό Λεξικό Τεγόπουλος-Φυτράκης» εκδόσεων ΑΡΜΟΝΙΑ.

Ελληνική Δημοκρατία! Είναι δημοκρατία;

Πριν από τέσσερα χρόνια, κι ενώ το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας ήταν στην αντιπολίτευση, ζητούσε πρόωρες εκλογές. Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά, το μόνο που άλλαξε είναι ΑΠΛΑ το κόμμα της αντιπολιτεύσεως. Και λέω απλά, διότι η πολιτική του εκάστοτε κόμματος αντιπολιτεύσεως είναι ή ίδια! Όπως ίδια είναι και η πολιτικής της εκάστοτε κυβερνήσεως!

Διότι σήμερα, το Πασόκ ζητά πρόωρες εκλογές…

Σκεφτήκατε ποτέ αν αποτελούν οι εκλογές απόδειξη ενός δημοκρατικού πολιτεύματος στην Ελλάδα; Τι σημαίνει αλήθεια δημοκρατία; Δεν σημαίνει ότι ο λαός είναι ο μόνος κάτοχος του δικαιώματος κυριαρχίας; Και δεν σημαίνει πως όλα θα πρέπει να ρυθμίζονται βάσει της γενικής θελήσεως του λαού;

Γενική θέληση σημαίνει παμψηφία! Στην πράξη όμως, ισχύει ο κανόνας της πλειοψηφίας. Μιας σχετικής πλειοψηφίας σε τελική ανάλυση… διότι η κυριαρχία περιέρχεται στα χέρια της μεγαλύτερης πλειοψηφίας! Ακόμη και αν οι μικρότερες μειοψηφίες στην πραγματικότητα αποτελούν την πλειοψηφία…

Η «πλειοψηφία» λοιπόν, για να ασκήσει το δικαίωμα της κυριαρχίας εκλέγει ως αντιπροσώπους της τους βουλευτές. Οι βουλευτές ενεργώντας ως εν’ λευκώ πληρεξούσιοι αντιπρόσωποι του λαού, τον υποκαθιστούν στο βασικό του δικαίωμα: Την κυριαρχία!!!

Κι αυτό διότι ενώ ο βουλευτής θα έπρεπε να εκφράζει την γενική θέληση, ο ίδιος ενεργεί κατά προσωπική του κρίση και βούληση. Ο λαός ψηφίζοντάς τον, απλώς νομιμοποιεί αυτή του την δραστηριότητα. Κι έτσι, ο λαός εξουσιοδοτεί τον εκλεγμένο βουλευτή να ενεργεί όπως ο ίδιος θέλει…

Αποτέλεσμα; Στην Ελλάδα, ενώ η λαϊκή κυριαρχία μένει σχήμα λόγου, έχουμε ένα ολιγαρχικό καθεστώς! Διότι στην πραγματικότητα υπάρχει μια «πολιτική κυριαρχία»… και οι εκλογείς αναθέτοντας στον εκάστοτε βουλευτή να τους αντιπροσωπεύσει, αποστερούνται κάθε δικαίωμα κυριαρχίας!

Για αυτό, ο λαός δεν μπορεί ούτε καν να ανακαλέσει τον αντιπρόσωπό του!

Κι ο πολίτης κάνει χρήση της κυριαρχίας του, μόνο για να παραιτηθεί από αυτήν!

Επομένως, τι είναι δημοκρατία; Μήπως το όνομα ενός γηπέδου, όπου ανταγωνίζονται δύο ομάδες; Κι εμείς είμαστε απλά οι οπαδοί στις κερκίδες;

Για αυτό ψηφίζουμε;

Για να δούμε ποιος θα βάλει το «χρυσό γκόλ»;

Τελικά τι σημαίνει δημοκρατία;

Το κράτος στα χέρια του δήμου(=λαός) ή ο δήμος στα χέρια του κράτους;

Βίβλος και Σφαιρική Γη!

Αποτελεί απόδειξη ότι η Βίβλος είναι θεόπνευστη το γεγονός ότι αναφέρει την γη ως «σφαιρική»; Ας εξετάσουμε λίγο ιστορία.

Ησαΐας 40:22, «Αυτός είναι ο καθήμενος επί τον γύρον της γης».

Όλοι οι αρχαίοι λαοί, εκτός φυσικά από τον εκλεκτό λαό του Θεού, τους Εβραίους, δεν γνώριζαν ότι η γη είναι σφαιρική, ότι κινείται κ.λπ. Επειδή δεν γνώριζαν, ήταν πολύ φυσικό να υποστηρίξουν ότι η γη στηρίζεται σε κάτι το στέρεο. Δεν μπορούσε ο άνθρωπος να ξεφύγει όσο και αν με την φιλοσοφία είχε ανέβει σε πολύ υψηλά επίπεδα. Δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι η γη είναι δυνατόν να μην στηρίζεται. Γι’ αυτό οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν ότι η γη στηρίζεται πάνω στην πλάτη του Άτλαντα.

ΠΗΓΗ: ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΓΩΝΙΑ

(http://www.gonia.gr/gonia.php?article=1188&PHPSESSID=09fcdb88772a3bcc7c56be30b22bde07)

Καταρχάς φίλοι μου, στο παρόν απόσπασμα φαίνεται καθαρά πως οι ορθόδοξοι δέχονται την Βίβλο ως επιστημονικό βιβλίο (!), δεχόμενοι κυριολεκτικά όσα αυτή αναφέρει στα βιβλία της. Επιπλέον φαίνεται πως οι Μύθοι του Αισώπου, από μύθοι, μετατραπήκανε για αυτούς ως οι «επιστήμες» των αρχαίων προγόνων μας (!). Επίσης, το «γύρον», που σημαίνει κύκλος, το μεταφράζουν ως σφαίρα. Και αναρωτιέμαι! Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι ο Αίσωπος ήταν επιστήμονας (!), ο Άτλαντας τι κρατούσε στις πλάτες του; Μια επίπεδη γη; Και που αναφέρει η Αγία Γραφή ότι η γη κινείται;

Εφόσον οι Γραφές μιλούν κυριολεκτικά, τι εννοεί το παρακάτω εδάφιο της Γραφής;

Ησαΐας 66:1, «Ο ουρανός είναι ο θρόνος μου, και η γη το υποπόδιο των ποδιών μου».

Ας δούμε τι πραγματικά είπαν οι Αρχαίοι μας Πρόγονοι:

Αναξίμανδρος (6ος π.Χ. αιώνας) υπέθεσε ότι η Γη αιωρείται.

Πυθαγόρας (6ος π.Χ. αιώνας) υπέθεσε ότι η Γη είναι σφαιρική.

Φιλόλαος (5ος π.Χ. αιώνας) υπέθεσε ότι η Γη κινείται.

Δημόκριτος (5ος π.Χ. αιώνας) υπέθεσε ότι τα άστρα είναι ήλιοι.

Ηρακλείδης ο Ποντικός (388-315 π.Χ.) υπέθεσε ότι η Γη γυρίζει γύρω από τον άξονα της.

Αρίσταρχος ο Σάμιος (310-230 π.Χ.) υπέθεσε ότι η Γη και οι πλανήτες κινούνται γύρω από τον Ήλιο.

Ερατοσθένης (276-192 π.Χ.) πρώτος μέτρησε την περιφέρεια της Γης, παρατηρώντας τις διαφορετικές γωνίες των ηλιακών σκιών σε διαφορετικά γεωγραφικά πλάτη.

Αυτά φίλοι μου δεν είναι ούτε μύθοι, ούτε φιλοσοφίες! Είναι επιστημονικές διαπιστώσεις! Επιτέλους, πρέπει να υπερασπιστούμε την ιστορία μας! Την Ελληνική μας Ιστορία!

Που βρήκαν το φως αυτοί οι συγκεκριμένοι έλληνες επιστήμονες να που αυτά που είπαν; Μήπως ο Δίας τους έδωσε το φως;

Όλες αυτές οι διαπιστώσεις θάφτηκαν τον μεσαίωνα, διότι η εκκλησία ήθελε την γη στο κέντρο του σύμπαντος! Και τον ήλιο η εκκλησία τον ήθελε να κινείται γύρο από την γη! Και αν νομίζεται ότι βασίστηκαν οι θρησκευτικοί ηγέτες στον Αριστοτέλη διαβάστε και πάλι Βίβλο, όταν ο Θεός σταμάτησε τον ήλιο στη μέση του στερεώματος (και όχι την γη όπως λογικά θα έπρεπε να κάνει!) για να ολοκληρωθεί η θεάρεστη σφαγή!