Μονόλογος …Περί Διαβόλου

Είμαι Κακός; Αν πω ναι, τότε υπάρχει περίπτωση να κάνω κάτι κακό. Αν δεν είμαι όμως κακός δεν υπάρχει περίπτωση να πράξω κάτι κακό. Αν είμαι εγωιστής μπορεί και να πω κάτι εγωιστικό αλλά αν δεν είμαι εγωιστής, ποτέ δεν θα πω κάτι εγωιστικό. Αυτή είναι η κοινή λογική! Και βάση αυτής της κοινής λογικής αναρωτιέμαι, πως είναι δυνατόν όλα αυτά τα κακά να ξεπήδησαν από τον Εωσφόρο, από ένα δημιούργημα του Τέλειου και Πανάγαθου Θεού;

Ο Αριστοτέλης είπε: «Όλοι γενικώς οι άνθρωποι κλονίζονται περισσότερο από τον φόβο παρά από τον σεβασμό και αποφεύγουν να κάνουν το κακό επειδή τους περιμένει η τιμωρία, όχι επειδή είναι κακό».

Ιδού το μυστικό του Θεού όταν δημιούργησε λοιπόν τον κόσμο. Δημιούργησε πρώτα το «κακό» για να φέρει τον κόσμο προς το μέρος του «καλού». Για να έρθει ο άνθρωπος προς το «φως της αληθείας». Αυτό δεν σημαίνει άλλωστε Εωσφόρος; Αυτός που φέρνει το φως. Και πράγματι, ο Εωσφόρος φόβισε τον κόσμο και τον έστειλε στην αγκαλιά του Θεού. Κι ο άνθρωπος φοβάται ακόμη να απομακρυνθεί. Γιατί;

Διότι ενώ λέμε πως ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο, εμείς ζούμε σε έναν αντικόσμο, σε ένα φανταστικό μέρος που μοιάζει με εφιάλτη. Και ενώ βλέπουμε, δεν θέλουμε να δούμε. Και ενώ ξέρουμε, δεν θέλουμε να γνωρίσουμε. Διότι απλά ζούμε, ενώ θέλουμε να είμαστε νεκροί. Διότι αυτό διαλέξαμε. Και αυτό είμαστε.

Πράγματι, είμαστε παιδιά του Θεού, διότι μιλάμε για αγάπη μέσα από το μίσος και ζητούμε την ειρήνη μέσα από τον πόλεμο. Έτσι καταλαβαίνουμε μόνο εμείς οι άνθρωποι.

Αλήθεια, αν το παιδί σας κάνει κάτι ανεπιθύμητο το τιμωρείτε; Θα έχετε ακούσει πως τα παιδιά είναι οι καλύτεροι κριτές. Και σίγουρα θα διαπιστώσατε πως μιμούνται τους γονείς. «Γιατί εσύ κι όχι εγώ»; Ως παιδιά λοιπόν και ως δημιουργήματα του Θεού, εμείς οι άνθρωποι, αλλά και ο ίδιος ο Εωσφόρος, μιμηθήκαμε τον Θεό μας. Και να η τιμωρία! Και να ο φόβος!

Πρέπει να φοβόμαστε τον Θεό μην τον δυσαρεστήσουμε. Πως όμως; Με το να δυσαρεστούμε τον εαυτό μας; Με το να βλέπουμε και να μην κοιτούμε; Με το να ακούμε χωρίς να συνειδητοποιούμε;

Ναι φίλοι μου. Είμαστε πρόβατα. Μόνο τα πρόβατα ακούνε την φωνή του Ιησού που τα φωνάζει. Και μόνο αυτά θα σωθούν. Όχι από τον Άδη, αλλά από την πραγματικότητα. Όχι από τον φόβο αλλά από τον σεβασμό.

Είναι οι άνθρωποι που ξέρουν όχι τι είναι κακό αλλά τι φέρνει την τιμωρία του Θεού. Αυτοί θα σωθούνε. Αυτοί που ΠΙΣΤΕΥΟΥΝΕ πως θα σωθούνε! Και δεν είναι ένας. Ούτε δύο. Ούτε μερικές δεκάδες. Είναι δισεκατομμύρια άνθρωποι.

Ζούνε ανάμεσά μας. Είναι οι άνθρωποι που θα ζούσαν ποιο άνετα σε μια μοναρχία και όχι σε μια δημοκρατία, με την πραγματική σημασία της δεύτερης λέξης. Διότι ενώ ξέρουν να καταδικάζουν το σώμα, δεν έχουν διαβάσει πως άγγελοι του Θεού ερωτεύτηκαν τις κόρες των ανθρώπων. Ότι η αμαρτία είναι στο Πνεύμα και όχι στην σάρκα.

Διότι μισούν τον Διάβολο αλλά δεν τον γνωρίζουν.

Αυτό θα πει πιστεύω στην αγάπη μέσα από το μίσος. Στην αλήθεια μέσα από το ψέμα.

Αυτός είναι ο ευτυχισμένος άνθρωπος, αυτός που γνωρίζει τι είναι η δυστυχία.

(Το παρόν άρθρο πρεσβεύει προσωπικές μου απόψεις και σκέψεις για το κακό και για αυτό που προσωποποιούμε ως Διάβολο ή Εωσφόρο. Ευχαριστώ)