Η προέλευση του Πάσχα!

Οι ημέρες του Πάσχα πλησιάζουν και λίγοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν την προέλευση αυτής της τόσο σημαντικής, για τους χριστιανούς, εορτής. Οι λόγοι; Από την μία οι χριστιανοί που αδιαφορούν να ενημερωθούν ακόμη και για τις σημαντικότερες εορτές της θρησκείας τους και από την άλλη, η ίδια η εκκλησία η οποία προσπαθεί να ξεχάσει κάποιες σκοτεινές πτυχές της ιστορίας της, οι οποίες ουκ’ ολίγες είναι. Έχουμε δηλαδή τις δύο γνωστές εκφράσεις: «έτσι τα βρήκα, έτσι θα πάω» και «περασμένα ξεχασμένα».

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο όρος Πάσχα προέρχεται από το αραμαϊκό pasha(=πάσχα) και το εβραϊκό pesah(=πεσάχ). Για κάποιους, η προέλευση του εβραϊκού όρου προέρχεται από τις αιγυπτιακές λέξεις pash που σημαίνει η ανάμνηση και pesah που σημαίνει το πλήγμα. Για την επιρροή άλλωστε των αρχαίων Ισραηλιτών και της Βίβλου γενικότερα από τους Αιγυπτίους, έχουν ειπωθεί πάρα πολλά, μεταξύ των οποίων και πέντε άρθρα σε αυτό το blog.

Η ρίζα του Πάσχα βρίσκεται σε γιορτές και ιεροτελεστίες της άνοιξης της προ-ισραηλιτικής εποχής, όταν οι ποιμένες των προϊστορικών χρόνων υπέβαλλαν αίτημα προστασίας του κοπαδιού τους από τον θεό (Έξ. 5:1 και 10:9). Η Βίβλος συσχετίζει το pesah με το ρήμα pasah που μεταξύ άλλων έχει τη σημασία του εκτελώ τελετουργικό χορό γύρω από τη θυσία (Γ’ Βασ. 18:21,26). Σύμφωνα πάντα με την Βίβλο, το Πάσχα, είναι το πέρασμα του θεού πάνω από τα σπίτια των Ισραηλιτών, ενώ έπληττε τα σπίτια των Αιγυπτίων (Έξ. 12:13,23,27 και Ησ. 31:5). Παρόλα αυτά, σε πολλά χωρία η ίδια η Βίβλος φαίνεται να αποκαλύπτει ότι η προέλευση του Πάσχα, είναι πολύ παλαιότερη της εποχής του Μωησή και της Εξόδου από την Αίγυπτο.

Αρχικά, το Πάσχα ήταν μια οικογενειακή εορτή. Εορταζόταν νύχτα, στην πανσέληνο της εαρινής ισημερίας, την 14η του μήνα Νισάν με προσφορά ενός νεαρού αρσενικού αρνιού ή κατσικιού (Εξ. 12:3-6), έτσι ώστε να ευλογηθεί από το θεό ολόκληρο το κοπάδι. Το αίμα του ως ένδειξη προστασίας, το έβαζαν στην είσοδο κάθε σπιτιού (Εξ. 12:7,22). Οι μετέχοντες στο δείπνο ήταν ντυμένοι, έτοιμοι για ταξίδι (Έξ. 12:8-11). Αυτά τα στοιχεία νομαδικής ζωής μας δείχνουν μια πολύ παλαιότερη προέλευση του Πάσχα, που θα μπορούσε να είναι η θυσία που ζήτησαν αργότερα οι Ισραηλίτες από τον Φαραώ ώστε να πάνε να γιορτάσουν στην έρημο (Έξ. 3:18, 5:1 εξ). Παρ’ όλα αυτά όμως, η έξοδος από την Αίγυπτο έδωσε στο Πάσχα την οριστική του σημασία.

Αξίζει τέλος να αναφέρουμε πως η πρώτη χριστιανική κοινότητα δεν περιείχε εορτές σε ετήσιο κύκλο. Το Πάσχα ήταν μία από τις πρώτες εορτές σε ετήσιο κύκλο που καθιερώθηκε σταδιακά στην πρώτη χριστιανική εκκλησία μετά τον 2ο αιώνα μ.Χ. Η εορτή στην αρχή τελούνταν μαζί με το εβραϊκό Πάσχα στις 14 Νισάν, δίνοντας όμως έμφαση στη σταύρωση παρά στην ανάσταση του Χριστού. Οι χριστιανικές εκκλησίες όμως με τα χρόνια θέλησαν να διακόψουν αυτό τον παραλληλισμό με την εβραϊκή γιορτή, μεταθέτοντας έτσι τον εορτασμό την πρώτη Κυριακή μετά τη 14η Νισάν.

Πηγή: «Εκκλησιαστική Ιστορία» – Βλασίου Φειδά, Εκδόσεις Διήγηση, Αθήνα, 2002

Βίβλος και Σφαιρική Γη!

Αποτελεί απόδειξη ότι η Βίβλος είναι θεόπνευστη το γεγονός ότι αναφέρει την γη ως «σφαιρική»; Ας εξετάσουμε λίγο ιστορία.

Ησαΐας 40:22, «Αυτός είναι ο καθήμενος επί τον γύρον της γης».

Όλοι οι αρχαίοι λαοί, εκτός φυσικά από τον εκλεκτό λαό του Θεού, τους Εβραίους, δεν γνώριζαν ότι η γη είναι σφαιρική, ότι κινείται κ.λπ. Επειδή δεν γνώριζαν, ήταν πολύ φυσικό να υποστηρίξουν ότι η γη στηρίζεται σε κάτι το στέρεο. Δεν μπορούσε ο άνθρωπος να ξεφύγει όσο και αν με την φιλοσοφία είχε ανέβει σε πολύ υψηλά επίπεδα. Δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι η γη είναι δυνατόν να μην στηρίζεται. Γι’ αυτό οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν ότι η γη στηρίζεται πάνω στην πλάτη του Άτλαντα.

ΠΗΓΗ: ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΓΩΝΙΑ

(http://www.gonia.gr/gonia.php?article=1188&PHPSESSID=09fcdb88772a3bcc7c56be30b22bde07)

Καταρχάς φίλοι μου, στο παρόν απόσπασμα φαίνεται καθαρά πως οι ορθόδοξοι δέχονται την Βίβλο ως επιστημονικό βιβλίο (!), δεχόμενοι κυριολεκτικά όσα αυτή αναφέρει στα βιβλία της. Επιπλέον φαίνεται πως οι Μύθοι του Αισώπου, από μύθοι, μετατραπήκανε για αυτούς ως οι «επιστήμες» των αρχαίων προγόνων μας (!). Επίσης, το «γύρον», που σημαίνει κύκλος, το μεταφράζουν ως σφαίρα. Και αναρωτιέμαι! Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι ο Αίσωπος ήταν επιστήμονας (!), ο Άτλαντας τι κρατούσε στις πλάτες του; Μια επίπεδη γη; Και που αναφέρει η Αγία Γραφή ότι η γη κινείται;

Εφόσον οι Γραφές μιλούν κυριολεκτικά, τι εννοεί το παρακάτω εδάφιο της Γραφής;

Ησαΐας 66:1, «Ο ουρανός είναι ο θρόνος μου, και η γη το υποπόδιο των ποδιών μου».

Ας δούμε τι πραγματικά είπαν οι Αρχαίοι μας Πρόγονοι:

Αναξίμανδρος (6ος π.Χ. αιώνας) υπέθεσε ότι η Γη αιωρείται.

Πυθαγόρας (6ος π.Χ. αιώνας) υπέθεσε ότι η Γη είναι σφαιρική.

Φιλόλαος (5ος π.Χ. αιώνας) υπέθεσε ότι η Γη κινείται.

Δημόκριτος (5ος π.Χ. αιώνας) υπέθεσε ότι τα άστρα είναι ήλιοι.

Ηρακλείδης ο Ποντικός (388-315 π.Χ.) υπέθεσε ότι η Γη γυρίζει γύρω από τον άξονα της.

Αρίσταρχος ο Σάμιος (310-230 π.Χ.) υπέθεσε ότι η Γη και οι πλανήτες κινούνται γύρω από τον Ήλιο.

Ερατοσθένης (276-192 π.Χ.) πρώτος μέτρησε την περιφέρεια της Γης, παρατηρώντας τις διαφορετικές γωνίες των ηλιακών σκιών σε διαφορετικά γεωγραφικά πλάτη.

Αυτά φίλοι μου δεν είναι ούτε μύθοι, ούτε φιλοσοφίες! Είναι επιστημονικές διαπιστώσεις! Επιτέλους, πρέπει να υπερασπιστούμε την ιστορία μας! Την Ελληνική μας Ιστορία!

Που βρήκαν το φως αυτοί οι συγκεκριμένοι έλληνες επιστήμονες να που αυτά που είπαν; Μήπως ο Δίας τους έδωσε το φως;

Όλες αυτές οι διαπιστώσεις θάφτηκαν τον μεσαίωνα, διότι η εκκλησία ήθελε την γη στο κέντρο του σύμπαντος! Και τον ήλιο η εκκλησία τον ήθελε να κινείται γύρο από την γη! Και αν νομίζεται ότι βασίστηκαν οι θρησκευτικοί ηγέτες στον Αριστοτέλη διαβάστε και πάλι Βίβλο, όταν ο Θεός σταμάτησε τον ήλιο στη μέση του στερεώματος (και όχι την γη όπως λογικά θα έπρεπε να κάνει!) για να ολοκληρωθεί η θεάρεστη σφαγή!

Βίβλος – Μύθος και Πραγματικότητα!

Οι άνθρωποι μελετούν την βίβλο για διάφορους λόγους. Ορισμένοι ψάχνουν ηθική ή πνευματική καθοδήγηση, πολλοί τη διαβάζουν ως μια όμορφη ιστορία ενώ άλλοι ως μια ιστορική περιγραφή των πολιτισμικών μας ριζών. Για πολλά εκατομμύρια ανθρώπων, ωστόσο, η Βίβλος είναι ο αλάθητος λόγος του Θεού, τις εντολές του οποίου πρέπει να υπακούμε με σεβασμό και η διδασκαλία του οποίου πρέπει να αποτελεί τον πρωταρχικό οδηγό μας για κοινωνική οργάνωση. Για αυτούς, ωστόσο, που μελετούν τη Βίβλο με σοβαρό επιστημονικό τρόπο και με στόχο να εξακριβώσουν ποιος την έγραψε, πότε γράφτηκε, τι είναι τεκμηριωμένα αληθινό και πως έφτασε να αποκτήσει τη σημερινή της μορφή, το έργο αυτό είναι ένα περίπλοκο σύνολο αινιγμάτων.

Ένα σημαντικό πεδίο μελέτης είναι η Πεντάτευχος ή Τοράχ που αφηγείται την ιστορία του Ισραήλ από την αρχή της Δημιουργίας μέχρι τις περιπλανήσεις στην έρημο μετά την έξοδο από την Αίγυπτο. Είναι σημαντικές αυτές οι πληροφορίες της Πεντατεύχου διότι μας μιλούν για το πώς αναπτύχθηκε η σχέση ανάμεσα στον Θεό και στον λαό Ισραήλ.

Μολονότι πουθενά δεν υπάρχει κάποια αναφορά, πως τα βιβλία αυτά γράφτηκαν από τον Μωυσή, οι θρησκευτικοί μελετητές εδώ και περίπου 2000 χρόνια υποστηρίζουν πως αυτός ήταν ο μοναδικός συγγραφέας! Παρόλα αυτά μια χούφτα μελετητών επεσήμανε μια σειρά λογικών ανακολουθιών πάνω στην ιδέα πως ο Μωυσής ήταν ο συγγραφέας.

Παράδειγμα:

Δευτερονόμιο 34:6 «Και έθαψαν αυτόν [τον Μωησή] εν Γαι εν γη Μωάβ εγγύς οίκου Φογώρ, και ουκ είδεν ουδείς την ταφήν αυτού εώς της ημέρας ταύτης». Αυτή η περικοπή αποκαλύπτει πως, όχι μόνο δεν γράφτηκε από τον Μωυσή αλλά και πως γράφτηκε πολύ μεταγενέστερα του θανάτου του.

Πολλοί μελετητές από τον 18^ο αιώνα άρχισαν να προσέχουν όλο και περισσότερο το πρόβλημα των «διπλοτύπων», δύο αντιφατικών ιστοριών για το ίδιο γεγονός. Για παράδειγμα δύο διαφορετικές αφηγήσεις περί Δημιουργίας, δύο διαφορετικοί ισχυρισμοί για το πόσα ζώα μπήκαν στην κιβωτό του Νώε, δύο διαφορετικές ερμηνείες ως προς το γιατί ο Ιακώβ άλλαξε το όνομά του Ισραήλ και ούτω καθ’ εξής.

Καθώς αυτά τα διπλότυπα γινόταν αντικείμενο μελέτης, οι μελετητές πρόσεξαν ορισμένα ασυνήθιστα στοιχεία. Το σημαντικότερο ήταν πως σε πολλά από αυτά τα διπλότυπα το ένα σύνολο ιστοριών χρησιμοποιούσε πάντα την εβραϊκή λέξη Γιαχβέ για το όνομα του Θεού ενώ το άλλο χρησιμοποιούσε την λέξη Ελοχίμ. Ταξινομώντας τις ιστορίες αυτές, ανάλογα με το όνομα του Θεού που αυτές χρησιμοποιούσαν, ανακάλυψαν ότι εκείνες που χρησιμοποιούσαν ένα συγκεκριμένο όνομα για τον Θεό είχαν διαφορετική κεντρική ιδέα και λογοτεχνικό ύφος από όσες χρησιμοποιούσαν το άλλο όνομα. Το γεγονός αυτό αποδείκνυε πως η πεντάτευχος γράφτηκε τουλάχιστον από δύο διαφορετικούς συγγραφείς.

Αυτού του είδους η έρευνα οδήγησε σε μια ακόμη πιο εκπληκτική ανακάλυψη. Στις αρχές του 19^ου αιώνα, η ανάλυση των ιστορικών χρονικών πλαισίων, της αλληλουχίας διαφόρων ιστοριών, των λογοτεχνικών στυλ και των θρησκευτικών μοτίβων, απέδειξε ότι υπήρχαν τουλάχιστον τέσσερις ξεχωριστές γραπτές πηγές οι οποίες είχαν ενσωματωθεί στην Πεντάτευχο, καθεμία με την δική της άποψη και καθεμία γραμμένη σε διαφορετική εποχή. Και φυσικά πρέπει να υπήρχε τουλάχιστον ένας επιμελητής που να είχε ζήσει μετά την εποχή στην οποία εκτυλίχτηκαν τα γεγονότα, ο οποίος είχε συνδυάσει τις πηγές σε μια και μοναδική διήγηση.

Αυτή η άποψη βρήκε πολλούς υποστηρικτές κατά τον 19^ο αιώνα, με ποιο σημαίνοντα τον Τζούλιους Βελχάουζεν. Σήμερα αυτή η άποψη περί πολλαπλών πηγών είναι γνωστή ως «Τεκμηριωμένη Υπόθεση» και δεν υπάρχει σοβαρός βιβλικός μελετητής που να μην αποδέχεται κάποια παραλλαγή αυτής της εκδοχής.

Σε γενικές γραμμές, η «Τεκμηριωμένη Υπόθεση» υποστηρίζει ότι υπάρχουν τέσσερις βασικές γραπτές πηγές στα πέντε πρώτα βιβλία της Βίβλου και ότι οι πηγές αυτές πέρασαν από διάφορα στάδια εξέλιξης πριν ενσωματωθούν σε μια ενιαία αφήγηση.

Ένα άλλο εκπληκτικό που αποκαλύφτηκε από αυτήν την μελέτη ήταν και ο επηρεασμός της καθεμίας από αυτές τις πηγές, από εξωτερικές ιδέες, μύθους και θρύλους άλλων λαών με τους οποίους οι Ισραηλίτες είχαν σχέσεις (κυρίως αυτών των Αιγυπτίων).

Πολλοί αιγυπτιακοί μύθοι παρουσιάζουν καταπληκτική ομοιότητα με την αφήγηση της Βίβλου, ακόμη και στα ονόματα όπως για παράδειγμα του Αδάμ και της Εύας. Ωστόσο, λόγω της βιβλικής έμφασης στον μονοθεϊσμό, οι συγγραφείς της Βίβλου είχαν υποχρεωθεί να αφαιρέσουν αναφορές σε θεότητες ή σύμβολα θεοτήτων άλλων από τον θεό των εβραίων. Οι αλλαγές αυτές έγιναν μετατρέποντας τις ξένες θεότητες σε ήρωες με ανθρώπινη διάσταση και ορισμένες φορές αλλάζοντας το θέατρο των γεγονότων.

Δεν πρέπει να ξεχνούμε πως η ίδια η Βίβλος υποδεικνύει τα χρόνια της διαμόρφωσης του Ισραήλ στην Αίγυπτο, όπου ζούσε με τον Αιγυπτιακό τρόπο ζωής, εκπαιδευόταν με βάση τις αιγυπτιακές ιδέες και κατοικούσε εκεί επί αιώνες πριν από την Έξοδο. Περιγράφει τον Ιωσήφ ως πρωθυπουργό του έθνους και παντρεμένο με την κόρη του αρχιερέα της Ηλιούπολης, τις βιβλικής Ον, με τους μύθους και τις παραδόσεις της οποίας υπάρχουν και οι πιο πολλές ομοιότητες! ΄Και ο Μωυσής σύμφωνα με την βιβλική περιγραφή ανατράφηκε και μορφώθηκε στην αιγυπτιακή βασιλική αυλή και πολλά μέλη της φυλής του (Λευιτών) είχαν αιγυπτιακά ονόματα. Και ο κατάλογος των ονομάτων συνεχίζεται με το βασιλιά Σολομόντα κ.λ.

Άλλωστε ακόμη και η ίδια η ιδέα ενός παντοδύναμου Δημιουργού που δημιούργησε άλλα υπερφυσικά πλάσματα (αγγέλων) έχει τις ρίζες της στην αρχαία Αίγυπτο! Γενικά, είναι εκπληκτικό! Πολλοί από τους Αιγυπτιακούς μύθους περί Δημιουργίας περιλαμβάνονται στην βιβλική ιστορία!

Και αν ακόμη πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι η Βίβλος γράφτηκε με θεϊκή έμπνευση, αρκετοί βιβλικοί συγγραφείς ανατρέπουν αυτήν την υπόθεση αναφέροντας συγκεκριμένα βιβλία πάνω στα οποία βασίστηκαν συγγράφοντας το έργο τους, παραθέτοντας ακόμη και αποσπάσματα! Αυτά τα βιβλία αριθμούν τα 16 και κανένα από αυτά δεν εμπεριέχεται εντός της Αγίας Γραφής.

Διαβάστε πολλά περισσότερα στο καταπληκτικό βιβλίο του Gary Greenberg, προέδρου της βιβλικής Αρχαιολογικής Εταιρείας της Νέας Υόρκης με τίτλο «101 ΜΥΘΟΙ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ  Πως οι αρχαίοι γραφείς επινόησαν την ιστορία της Βίβλου» εκδόσεις ΕΝΑΛΙΟΣ. Δείτε και μόνοι σας λέξη λέξη την βιβλική αφήγηση και την αντίστοιχη ειδωλολατρική πηγή της! Μια ιστορική έρευνα πλήρως τεκμηριωμένη και εναρμονισμένη με την πραγματική ιστορία της Βίβλου.